برای ن. عشق ابدی

 

برای تو : ن

 عشق ابدی  ام

 

                                                                                                                                                                                          

مترصد چشمهای تو

تا که زیبا شوم

بژ

رنگ زمین از دور

تو آتش بگویی

شعله شعله

 گل بشود بدنم

و زمانه

زبانه بکشد در کلمه هام

و جنس ترکیب از تازه بشود

از نارنج

با  انتشار بی مجوز عطر

مترصد دشتم

تا آهوی شعله شعله

شدن باشم

تو ها کنی

کلمه به راه شود

تو هی بکشی

شعله  منتشر شود

من

زبانه بکشم در زمانه در زمین

در ضمیر قالی ها

قهوه خانه ها

و ظروف قلم کاری

مترصد تو ام

تو

تا ابدیتت

 مثل کفر لباس

فرا بگیردم

 

و فراگرفتن

مترصد است

که  عریانی

فراگرفتنی

است

/ 15 نظر / 19 بازدید
نمایش نظرات قبلی
تصوير خيال

[متفکر] ولي من فكر كنم مي دونم اما با اينكه حدس مي زنم فكر كنم يك نكته انحرافي وجود داره اورررررررررررره؟[نیشخند]

تصوير خيال

وقتي چيزيو نفهمي ولي لذت ببري معنيش اينه كه خيلي قشنگه اونقدر قشنگه كه لازم نيست حتماً دركش كني شعرهاي تو براي من اينجوريه

نسیبه

سلام عزیزم[قلب] نظر ف چه جالبه[نیشخند]

درود خسته نباشید (( عریانی فراگرفتنی است )) در ذهن من تداعی کننده سبک مجسمه سازی عریانی در عصر رنسانس است . عریانی ظاهری نه و لی آیا من روزی عریانی علم و دانش رنسانس را اینجا خواهم دید . کسانی از غرب چون جان استوارت میل بر این عقیده اند که جهان سومی ها دستاوردهای اجتماعی و علمی رنسانس را اقتباس می کنند و البته با آداب رسوم خود مخلوط کرده و سعی بر آن می نمایند که این دستاوردها را بر اساس فرهنگ خود هماهنگ سازند و یان را از نقطه ضعفهای جهان سوم می دانند . نمی دانم چرا این موضوع را نوشتم . اما می دانم مشروطه ای که من به عریان سازی رنسانس ایران می دانم هنوز در اولین پیچ و خم کوچه تکامل گیر کرده گیر کرده . شاید در اشتباهم در هر صورت خداوند اندیشه و قلم یارتان باد

phoenix

اي كه لبم از بر تو لاله گون اي به فدايت همه تن،جان وخون سر بنهم من به سجودت به پاس آن توام، وسمه من لام و نون

رویا وکیلی

سلام ماهی لذت بردم خیلی زیاد کی ببینمت ؟ [لبخند]

محمد رفیعی

با آن نگاه گرم نگاهم که می کنی انگار چای تازه کسی دم گذاشته سلام . با غزلی به روزم و چشم انتظار

تصوير خيال

آپ كن ديگه

اسماعیل

دراین ره وه چه بیهوده نه دلخوش یا که آسوده رهی رفتم , بسی گُمره به دل صد غصه آلوده