۱۳۸٢/۳/٢۸
داشتم ميروم.
لحنی که ته نشسته تو را

حوله هم اگر باشد

روحم که خشک نمی شود

هوای تو تلخ کرده پيراهنم را

بعد از اينهمه ـچایـ

ــــــ که نمی چسبد

{ خيال کردی ـ دوش ـ

با آن چشمهای هيز ريز

نديد که شش دقيقه چتر چشمش

چکه چکه آبانشان را...؟}

نه! نگريست.

خوب نگريست اين دقيقه های نرفته

که ـ صدام ـ مدام ـ شده عرق کرده روی مغز کاشيهای لخت

{ بــــــــگــــــــــذر زمــــــــــن ای آشنـــــــــــــا چـون از تـــو مــن ديــــــگر گـــــــذشتـــــم

ديـــــــگـــــــر تـــــو هــــــــم چـــــون د يــــــگــــــــران بيــــگــــــانه شــو بـا سـر نـوشـتم

هـــــــــــــر عــــــــشـــــقــــــــی مـــــــــــی مـــــــــی رد

خــــــــــــــــــــــــامــــــــوشــــــــی مـــــــــی گــــــــيـــــــرد

ـ عشق تو ـ
( ن ـ می ـ می ـ رد) ...}

بگذريم...
تقويم را...
حوصله را...

خيس شده ايم پسر!




...